Szkoa Podstawowa w Rzeczycy Dugiej
Aktualności arrow Historia szkoły
24.07.2017.
Historia szkoły Utwórz PDF Drukuj Wyślij znajomemu
Redaktor: Administrator   
13.04.2007.

Zarys historii szkoły w Rzeczycy Długiej. Szkic monograficzny

 

Księgi ziemskie lubelskie po raz pierwszy odnotowały wieś o nazwie Rzeczyca Górna w roku 1417, kiedy to jej właścicielem był Jan, syn Dobiesława z Rożków. Skoro wymieniono Rzeczycę Górną, najprawdopodobniej już wtedy istniała obok niej druga wieś o tej samej nazwie. Fakt ten zdaje się to potwierdzać zapis z 1450 r., według którego wśród posiadłości Jana z Czyżowa znajdowały się dwie Rzeczyce - Wielka i Mała. Nie wiadomo, kiedy trafiły one w ręce Jana Czyżowskiego, który zapisał je wtedy swojemu bratu stryjecznemu Janowi Dinkwartowi. Zapewne zapis ten nie został zrealizowany, skoro przy podziałach fortuny Czyżowskich zarówno w 1478, jak i 1499 r. obie Rzeczyce figurowały wśród dóbr przejętych przez Jakuba i Stanisława Zaklików. W dokumencie z 1499 roku pojawiły się nazwy Rzeczyca Większa i Mniejsza .

Rozbudowa Rzeczycy Mniejszej wokół Łukawicy i przybranie przez nią kolistego kształtu spowodowało w XVII wieku zmianę jej nazwy. W spisie poborowym z 1668 r. zapisano Rzeczyca Mniejsza jako Okrągła. Podobnie było z Rzeczycą Większą, którą od 1674 r. nazywano Długą. W latach dwudziestych XVIII wieku posiadłości szlacheckie w okolicach Charzewic i Rozwadowa, w tym także Rzeczycę zakupił ówczesny dziedzic Rzeszowa, książę Jerzy Ignacy Lubomirski. Niebawem też Rzeczyca Długa stała się centrum rozległego klucza dóbr, obejmującego posiadłości Lubomirskich po prawej stronie Sanu aż po Wolę Rzeczycką. W Rzeczycy Długiej Lubomirscy zbudowali rezydencję z rozległym folwarkiem. W Rzeczycy Długiej funkcjonował w okresie galicyjskim posterunek austriackiej straży celnej. W roku 1870 w Rzeczycy Długiej powołano do życia szkółkę zimową, całkowicie finansowaną przez rodziców uczęszczających do niej dzieci. Zaś  od 1905 r. zaczęła funkcjonować również pierwsza Szkoła Ludowa w Rzeczycy Długiej (początkowo jedno-, a następnie czteroklasowa szkoła  elementarna), którą przez długie lata prowadziła, zasłużona dla tutejszej społeczności nauczycielka, Eleonora Turska .

Mocą dekretu Rady Szkolnej Krajowej we Lwowie 1 lutego 1913 r. do Rzeczycy Długiej na stanowisko kierownika szkoły skierowany został Józef Cetnarski, którego zastał tam wraz z rodziną wybuch I wojny światowej. Następnie, powołany do armii austriackiej, nowy kierownik trafił na front, gdzie podczas walk w okolicach Kraśnika – 1 września 1914 r. – dostał się do niewoli rosyjskiej. Już następnego dnia transportem kolejowym został wraz z innymi wywieziony do Omska na Syberii. W ciągu siedmioletniego pobytu na zesłaniu, przenoszony z obozu do obozu, Cetnarski imał się różnych zajęć: był marynarzem rzecznym, robotnikiem, szewcem, urzędnikiem kolejowym i leśnym, a wszędzie tam gdzie się znalazł, starał się organizować życie kulturalne i oświatowe wśród polskich zesłańców, ucząc m.in. ich dzieci. Po powrocie do kraju w 1921 r. krótko pracował w rzeczyckiej szkole, by następnie w listopadzie tego samego roku przenieść się na posadę nauczyciela do siedmioklasowej Publicznej Szkoły Powszechnej nr 2 w Łukowie .           

W 1914 r. wybuchła I wojna światowa i nowo powstała placówka musiała przerwać działalność oświatową na okres około trzech lat. Po odzyskaniu niepodległości kierownikiem szkoły w Rzeczycy Długiej został Michał Sawczyn, z pochodzenia Ukrainiec, który pracował w niej wraz z nauczycielką, Czesławą Turbiarz aż do września 1939 r. Z chwilą rozpoczęcia wojny, kierownik Sawczyn opuścił szkołę i już nigdy do niej nie wrócił, ale jeszcze w 1936 r. donosił swoim władzom zwierzchnim: „Szkoła w Rzeczycy Długiej - dwuklasowa drewniana, kryta dachówką, o dwóch salach plus mieszkanie kierownika złożone z dwóch pokoi i kuchni plus budynki gospodarcze. Szkoła w Rzeczycy Okrągłej - jednoklasowa o jednej Sali naukowej – mieści się w murowanym budynku (dom gminny) .

2 września 1939 r. do wsi wkroczyły wojska niemieckie, które doszczętnie zdemolowały budynek szkoły; zniszczeniu uległy pomoce naukowe, narzędzia stolarskie, część sprzętów szkolnych i niezabezpieczone dokumenty. Po przeprowadzeniu remontu budynku w roku 1940, w murach rzeczyckiej szkoły ponownie rozpoczęto naukę. Do grona odważnych nauczycieli, którzy postanowili krzewić oświatę w mrocznych czasach okupacji należeli: Zofia Hettesek, którą od 1942 r. zastępuje Teodora Chmielowiec, oraz Aleksander Wzorek – kierownik placówki. Szkoła była wówczas dwuklasowa, a na barkach dwojga nauczycieli spoczęła tytaniczna praca związana z nauką i wychowaniem stu czterdziestu uczniów. Jako instytucja szkoła w Rzeczycy podlega wtedy Inspektoratowi w Janowie Lubelskim, a od 1943 r. Inspektoratowi w Kraśniku .

 „Szkoła do 1944 r. o dwóch nauczycielach, obecnie o jednej sile. Sam budynek obecnie więcej podobny do stajni, jak do szkoły, gdyż jest częściowo zajęty przez dwie rodziny, którym budynki spalono, a kultura ich życia codziennego stoi na poziomie ludzi pierwotnych. Zainteresowanie szkołą i oświatą bardzo słabe. Z kursu wieczorowego wyłonił się zespół teatralny, który odegrał cztery sztuki w okolicznych wsiach.” - notatkę o takiej treści sporządził ówczesny, trzeci z kolei, kierownik szkoły w Rzeczycy Długiej, Aleksander Wzorek. Od 1942 do 1944 r. eskalacja niemieckiego terroru sięgnęła zenitu; Niemcy palili wsie, wysiedlali lub zabijali mieszkańców, niszczyli ich mienie, jednak: „Nauka trwa. Przerwy w nauce krótkie - tylko na czas akcji. Po akcji dzieci i nauczyciele wychodzą ze schronów i nauka przy oknach i drzwiach otwartych, aby szybciej można uciec (...).”- tak te ponure czasy wspominał kierownik Wzorek.

     Aleksander Wzorek

O świcie 27 lipca 1944 r. do wsi wjechały niemieckie ciężarówki, zaskoczeni mieszkańcy niewiele zdołali wynieść z płonących budynków – wieś  prawie doszczętnie spłonęła; ze 135 zagród zostało zaledwie 53, jednak szkoła ocalała. Następnego dnia do wioski wkroczyła Armia Czerwona, która niestety już nie oszczędziła budynku szkoły i dokończyła dzieła zniszczenia.

„Straty wojenne:  Rzeczyca Długa – budynek zniszczony w 10%, większość sprzętu szkolnego i pomocy szkolnych zniszczona. Rzeczyca Okrągła – budynek szkolny z 1929 r., jedna klasa, pokój i kuchnia – budynek z cegły, kryty dachówką, zniszczenia niewielkie; wybite oka, zerwany przez granat komin, zniszczone ogrodzenie, zginęły sprzęty szkolne oraz księgi i przybory kancelaryjne – ogólne straty 1300 zł” – takie sprawozdanie z powojennego stanu szkoły zdawał kierownik Wzorek ówczesnym przełożonym . Rok szkolny 1945/46, zwiastujący koniec wojny, w szkole w Rzeczycy Długiej powitał tylko jeden nauczyciel i kierownik w jednej osobie, pan Aleksander  Wzorek, wraz z liczną, bo  147-osobowa, czeredą uczniów zgrupowanych w sześciu klasach. Liczba uczniów z poszczególnych miejscowości przedstawiała się wówczas następująco :

Rzeczyca Długa – 101 uczniów;

Rzeczyca Okrągła – 14 uczniów;

 Musików – 19 uczniów; 

Lipowiec – 7 uczniów;

Goliszowiec – 6 uczniów.

W kolejnych latach niewiele się zmieniło w sytuacji szkoły; do roku 1949 placówka była prowadzona jednoosobowo przez pana Wzorka, który pierwszego lutego  1949 r. na własną prośbę został przeniesiony na równorzędne stanowisko do Szkoły Podstawowej w Brandwicy. Wyczerpanego nadmiernym wysiłkiem nauczyciela zastąpił pan Stanisław Katrusiak – późniejszy (czwarty z uwagi na chronologię) długoletni kierownik szkoły; postać niemal owiana legendą, niedościgły wzór surowego, ale sprawiedliwego dyrektora, inicjatora budowy nowej szkoły, który pisał: „W pierwszych dniach pobytu widzę znikomą ilość ludzi pozytywnie ustosunkowanych do szkoły, do nauczyciela –  intruza, do którego podchodzą z rezerwą, którą również rewanżuje się także nauczyciel”. Słowa te pochodzą z zapisków nowo przybyłego kierownika, Stanisława Katrusiaka, który nie tylko szybko zasymilował się z tutejszą ludnością, ale również wypowiedział bezpardonową walkę wstecznictwu i analfabetyzmowi, a także zdołał zarazić bakcylem społecznictwa wielu mieszkańców; wśród  nich  przodowali – Franciszek  Kusiński  i  Jan  Moskal. Ambitny  nauczyciel i kierownik w jednej osobie, pochłonięty pracą pedagogiczną, wkrótce poważnie podupadł na zdrowiu, toteż Inspektorat Szkolny w Tarnobrzegu przydzielił mu do pomocy nauczycielkę kontraktową, panią Zofię Burek, która w znacznym stopniu odciążyła w obowiązkach pana Katrusiaka.

         Stanisław Katrusiak

 

Młody i niezwykle inteligentny kierownik postawił sobie za cel budowę nowej szkoły i konsekwentnie dążył do niego poprzez agitację społeczeństwa. Przełomowym wydarzeniem w tym względzie była pamiętna akademia w dniu 22 lipca 1950 r.; niezwykła elokwencja kierownika Katrusiaka sprawiła, że  gremialnie postanowiono wystąpić z wnioskiem do Wydziału Powiatowego o umieszczenie gromady Rzeczyca Długa w Planie Inwestycyjnym Powiatu - w związku z podjętym przez społeczność postanowieniem samorzutnego rozpoczęcia budowy szkoły. To był iście milowy krok na drodze do urzeczywistnienia mglistych do tej pory marzeń o nowej szkole.

Pierwszego września 1949 r. grono nauczycielskie szkoły nieco się powiększyło i przedstawiało się następująco :

1. Stanisław Katrusiak – kierownik; 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

2. Zofia Burek - nauczycielka; 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

3. Józef Rytwiński – nauczyciel.

Ogólna liczba dzieci wynosiła 115 uczniów, a warunki ich nauczania czasowo uległy niewielkiej poprawie. Stało się to kosztem pogorszenia warunków socjalnych kierownika szkoły, który ofiarnie oddał mieszkanie służbowe na dodatkową izbę klasową. Jednak pomimo tak dalece altruistycznej i szlachetnej decyzji pana Katrusiaka, warunki szkolne z roku na rok sukcesywnie się pogarszały. Kolejny rok szkolny 1950/1951 grono nauczycielskie powitało w odświeżonym składzie :

1. Stanisław Katrusiak – kierownik;

 

 

                                        

 

 

 

                                    

2. Helena Maciołek – naucz.;

 

   

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                 

3. Genowefa Maciołek – naucz;

 

 

                                            

 

 

 

 

 

 

 

 

                                        

4. Józef Rytwiński – naucz.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Siedmioklasowa już wtedy szkoła liczyła 149 uczniów, którzy podobnie jak nauczyciele, dotkliwie odczuwali ciasnotę i brak zaplecza dydaktycznego. W budynku szkolnym mieściła się bowiem jedna izba lekcyjna, druga znajdowała się w pomieszczeniach pozostałych po księciu Lubomirskim, trzecia w kwaterze prywatnej mieszkańca wsi, Jana Moskala, a czwarta w budynku Leśnictwa w Rzeczycy Długiej. Ta ostatnia była oddalona od budynku szkoły o półtora kilometra i posiadała dodatkowe „atrakcje”; prowadziła do niej wyjątkowo błotnista i grząska droga. Ferie letnie 1951 r. upłynęły kierownikowi szkoły oraz jego pomocnikom: Franciszkowi Kusińskiemu i Janowi Gorczycy (przedstawicielom Komitetu Rodzicielskiego) bardzo pracowicie, gdyż wymieniona trójka wykorzystała kanikułę,  do przeprowadzenia remontu umożliwiającego adaptację budynku  otrzymanego   z „reformy rolnej” do potrzeb szkolnych. Dzięki wspólnym wysiłkom wyżej wymienionych udało się urządzić w nowym lokalu kolejne trzy izby lekcyjne, w związku z czym rok szkolny 1951/1952 powitano radośniej niż zwykle. Obowiązki kierownika placówki nadal pełnił pan Stanisław Katrusiak, a do grona pedagogicznego należeli następujący nauczyciele :

1. Genowefa Maciołek;

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

2. Helena Maciołek; 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

3. Franciszek Furtak

Ostatni z wymienionych nauczycieli przybył do Rzeczycy z Miechocina (powiat Tarnobrzeg), był świeżo upieczonym pedagogiem, który rozpoczynał w tutejszej szkole pracę zawodową. Szkoła mieściła się wówczas w dwóch budynkach; w starym budynku szkolnym uczyła się klasa VI i III, a w odremontowanym lokalu uczyli się uczniowie pozostałych pięciu klas. Warunki pracy pedagogicznej uległy dzięki temu pewnej poprawie. Z niecierpliwością oczekiwano jeszcze na decyzję Wojewódzkiej Komisji Lokalowej w sprawie eksmisji z pomieszczeń szkoły niejakiego Edwarda Zwierzyńskiego, gdyż dzięki temu wszystkie klasy mieściłyby się w jednym budynku.

Rok szkolny 1952/1953 przynosi kolejne zmiany na lepsze; co prawda kierownictwo i obsada nauczycielska pozostała w takim samym składzie jak w roku poprzednim, niemniej jednak poprawie uległy warunki pracy w miejscowej szkole. Otóż dzięki ofiarnej pracy Komitetu Rodzicielskiego szkoła nareszcie znalazła lokum  w jednym budynku. Skończyła się udręka nauczycieli; już nikt nie musiał brodzić w błocie, marznąć i „pielgrzymować” do oddalonych pomieszczeń szkolnych. Kolejny rok szkolny (1953/1954) powitano w nieco zmienionym składzie nauczycielskim; zarządzający szkołą pan Katrusiak ogłosił zgromadzonej młodzieży zdominowany przez kobiety skład grona pedagogicznego :

1. Helena Maciołek;

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

2. Genowefa Maciołek;

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

        

3. Janina Maciołek

.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ostatnia z wymienionych kobiet rozpoczynała w Rzeczycy Długiej pracę zawodową jako nauczycielka niewykwalifikowana w miejsce Franciszka Furtaka, który po zawarciu związku małżeńskiego przeniósł się wraz z żoną do Dąbrowy Rzeczyckiej, gdzie w tamtejszej szkole objął kierownicze stanowisko. Warunki pracy w szkole ulegały dalszej poprawie, a wszystko dzięki wytężonej pracy Komitetu Rodzicielskiego, który przeprowadził kapitalny remont budynku szkolnego, w którym, jako szkole zbiorczej, miało się uczyć 138 uczniów z Rzeczycy Długiej, Rzeczycy Okrągłej i Goliszowca.

Uroczystość rozpoczęcia roku szkolnego 1954/1955 odbyła się w sali Domu Ludowego, gdzie przybyło grono pedagogiczne w następującym składzie :

1. Stanisław Katrusiak – kierownik;

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

2. Helena Maciołek – nauczycielka;

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

3. Genowefa Maciołek – nauczycielka;

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

4. Janina Maciołek – nauczycielka;

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

5. Kazimiera Stręk – nauczycielka.

W kolejnym roku szkolnym skład grona nauczycielskiego nie uległ zmianie; tylko jedna z nauczycielek, po zawarciu związku małżeńskiego, zmieniła nazwisko panieńskie Maciołek na nazwisko męża, Markut. Uroczystość inauguracyjną roku szkolnego 1956/1957 powitało szacowne „ciało pedagogiczne” szkoły w Rzeczycy Długiej w poszerzonym składzie: Helena Markut, Genowefa Maciołek, Janina Maciołek, Bronisława Jakima, Kazimiera Stręk – któremu nieodmiennie przewodniczył kierownik szkoły, pan Stanisław Katrusiak. Pani Bronisława Jakima rozpoczynała w tutejszej placówce pierwszy rok pracy w zawodzie nauczycielskim, jako absolwentka Liceum Pedagogicznego w Sanoku. Mijające lata nie przynoszą znaczących zmian w środowisku szkolnym poza tym, że w 1958 r. pracę w placówce podjęła Kazimiera Czuba – absolwentka Liceum Pedagogicznego w Rozwadowie i, niestety, z uwagi na wyż demograficzny, warunki lokalowe szkoły pogorszyły się, w związku z czym nauka odbywała się na dwie zmiany. Po uwzględnieniu trudnej sytuacji szkoły 6 maja 1958 r. odbyło się zebranie międzypartyjne, na którym postanowiono wybudować cegielnię, by wyprodukowana w niej cegła posłużyła przyspieszeniu realizacji planów budowlanych .

W 1959 r. pani Bronisława Jakima, nauczycielka uchodząca wśród kolegów za wzór pracowitości, przenosi się na własną prośbę do powiatu sanockiego, a na jej miejsce zostaje przyjęta pani Maria Widuch z Kochan. Warunki lokalowe nadal nie uległy żadnej poprawie, wręcz przeciwnie, ściany toczył grzyb, a władze powiatu na kolejne pisma kierownika odpowiadały: „(...) nie widzimy konieczności budowy nowej szkoły.” Rok szkolny 1960/1961 przywitali, na czele z kierownikiem Katrusiakiem, następujący nauczyciele: Helena Markut, Janina Maciołek, Genowefa Maciołek, Kazimiera Czuba, Maria Widuch, Urszula Karbarz, Kazimiera Markut (niegdyś Stręk). Do obwodu szkolnego Rzeczycy przestaje wówczas należeć Goliszowiec, ponieważ podniesiono tam stopień organizacyjny szkoły, zaś szkoła w Rzeczycy liczy aż 221 uczniów. Nauka odbywa się w niej na dwie zmiany i trwa do godziny 15.30. Nareszcie można też mówić o tzw. życiu szkoły, ponieważ zaczęły działać wśród młodzieży następujące organizacje: Koło PCK (opiekun Helena Markut), Szkolna Kasa Oszczędności (opiekun Kazimiera Czuba), Koło Przyjaciół ZSRR (opiekun Janina Maciołek), Koło Odbudowy Warszawy (opiekun Genowefa Maciołek), Samorząd Uczniowski (opiekun Stanisław Katrusiak), ZHP (opiekun Karbarz Urszula). Ponadto pracowały kółka zainteresowań: kółko dziennikarskie (opiekun Kazimiera Czuba), kółko teatralne (opiekun Helena Markut), kółko pieśni i tańca (opiekun Janina Maciołek).  Warunki pracy szkoły z każdym dniem pogarszały się, a prośby społeczeństwa  o pozwolenie na budowę szkoły kierowane do władz nie dawały żądnego rezultatu. 10 października w szkole zorganizowano dwa kursy dokształcające dla dorosłych w zakresie programu klasy szóstej i siódmej – znowu zrobiło się ciaśniej. W 1962 r. uczyło się tu już 251 dzieci; nauka odbywała się na dwie zmiany w czterech izbach w budynku szkoły głównej oraz w filii – Rzeczyca Okrągła.

W roku szkolnym 1962/1963 skład grona nauczycielskiego przedstawiał się następująco: Stanisław Katrusiak (kierownik), Helena Markut, Janina Golik, Filomena Wilkosz, Urszula Karbarz, Maria Kochan, Maria Pałka, Kazimiera Markut. W lipcu 1962 r. nauczyciele zostali zaznajomieni z nowym (tymczasowym) programem nauczania dla klas ósmych szkoły podstawowej; perspektywa zwiększenia się liczby uczniów przy ciągłych kłopotach lokalowych wydawała się przerażająca.

Skład rady pedagogicznej, której w roku szkolnym 1964/1965 nadal patronował kierownik Katrusiak, uległ niewielkiej zmianie, gdyż na własną prośbę (1 września 1964 r.) dotychczasowa nauczycielka, Maria Kochan, została oddelegowana do szkoły w Chwałowicach, a na jej miejsce przyjęto do pracy Janinę Florek – absolwentkę liceum pedagogicznego. Jednak w sprawie budowy nowej szkoły nic się nie działo, mimo iż stosunek Prezydium Gromadzkiej Rady Narodowej do szkoły i nauczycieli był pozytywny, dzięki czemu nie omieszkano zadbać o przyzwoite warunki bytowe wszystkich pedagogów .

Program wyborczy Powiatowego Komitetu Frontu Jedności Narodowej w roku 1965 głosił między innymi: „W latach 1966 – 1970 przewidujemy budowę dalszych pięciu szkół podstawowych o łącznej liczbie 38 izb lekcyjnych. Szkoły podstawowe budować będziemy w Nowej Dębie, Wielowsi, Rzeczycy Długiej i Majdanie Zbydniowskim.” Nareszcie więc sprawa budowy szkoły była na dobrej drodze; w czasie wakacji szkołę „nawiedziły” dwie komisje, które wizytowały budynek.

Postanowiono, że plany budowy opracuje Dyrekcja Budowy Osiedli Robotniczych w Dębicy. Dokumentacja zaś miała być opracowana do końca 1965 r. W roku szkolnym 1965/66 kierownik placówki oświatowej w Rzeczycy, Stanisław Katrusiak, podał   do wiadomości młodzieży i lokalnej społeczności  następujący skład Grona Pedagogicznego: Helena Markut, Janina Golik, Maria Pałka, Urszula Karbarz, Filomena Wilkosz, Janina Florek, Kazimiera Markut i Renata Borys (absolwentka Studium Nauczycielskiego w Rzeszowie, specjalność – filologia polska).  Potrzeba budowy nowej szkoły spędzała sen z powiek kierownikowi placówki panu Stanisławowi Katrusiakowi, nauczycielom i rodzicom, bowiem warunki nauczania pozostawiały wiele do życzenia. Nauka odbywała się na dwie zmiany; osiem oddziałów uczyło się w niewielkiej drewnianej szkole, mającej zaledwie cztery ciasne sale lekcyjne. Niewiele też rozwiązywała sprawa filii w Rzeczycy Okrągłej, gdzie do 1966 r. uczyły się dwie klasy: I i II. Ponadto nauka odbywała się w budynkach wynajętych przez prywatne osoby, toteż nauczyciele wraz z dziećmi w ciągu dnia kilkakrotnie przechodzili z budynku do budynku, bez względu na warunki pogodowe. Najbardziej jednak dawała się we znaki ciasnota i zatłoczenie, gdyż klasy liczyły ponad trzydziestu uczniów każda, a stan liczebny szkoły przekraczał dwustu siedemdziesięciu uczących się. Dopiero we wrześniu 1968 r. nastąpił przełom, młodzież klas V- VIII wraz z nauczycielami i rodzicami przystąpiła do wykopu fundamentów pod nową szkołę.

Roboty budowlane szły jednak bardzo mozolnie, głównie ze względu na brak materiałów budowlanych; po płytki, cement czy grzejniki trzeba było jeździć po całym kraju. A kiedy okazało się, że nigdzie nie można dostać płytek PCV, kierownik Katrusiak wraz z J. Moskalem pojechali nawet do KC PZPR w Warszawie, gdzie sprawę załatwiono pozytywnie i dzięki temu poczyniono kolejny krok do przodu w budowie nowej szkoły, tj. pokryto cementowe posadzki .  Wiele pracy przy budowie nowej szkoły włożyli uczniowie, rodzice i nauczyciele. Każdy chętnie i bez przymusu włączał się do pracy, aby jak najszybciej przenieść się do nowego budynku z wszelkimi wygodami dla użytkowników: bieżącą wodą, centralnym ogrzewaniem, czystymi i widnymi klasami, nowymi meblami, nikt nie szczędził sił, toteż szkoła rosła w oczach.                                                                                     

 

Image
Image

 



 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 10 stycznia 1972 r. odbyła się uroczysta przeprowadzka do nowo wybudowanej szkoły! Mury pachniały świeżością, dzieci chodziły z szeroko otwartymi oczyma; przenosiły sprzęty i pomagały nauczycielom dźwigać opasłe tomy książek i dzienników. Styczniowa mroźna pogoda nie sprzyjała jednak wielkiej fecie, jaką obmyślał przygotować pan Stanisław Katrusiak, dlatego główne obchody związane z oddaniem nowej szkoły zostały przeniesione na 27 lutego 1972 r. Tego dnia bowiem odbyła się podwójna uroczystość odsłonięcia Pomnika Partyzantów i nadania Szkole Podstawowej w  Rzeczycy Długiej imienia Gwardii Ludowej – na pamiątkę i chwałę poległym w walce oraz pomordowanym partyzantom. Na budynku szkoły została odsłonięta pamiątkowa tablica. 13 maja 1973 r. przed budynkiem szkoły odbyła się kolejna uroczystość, tym razem honory odebrała cała wieś Rzeczyca Długa, która – za zasługi w walce z okupantem – została odznaczona Orderem Krzyża Grunwaldu II klasy, przyznanym jej przez Radę Państwa PRL. Przewodniczący Wiejskiego Komitetu FJN, pan Władysław Ostrowski otrzymał dla wsi sztandar, który ciągle jest przechowywany w naszej szkole. Na placu szkolnym zgromadziły się tłumy ludzi: mieszkańcy Rzeczycy i ościennych wsi, przedstawiciele Wojska Polskiego, organizacji społecznych i zakładów pracy, by móc podziwiać bogatą część artystyczną w wykonaniu uczniów naszej szkoły.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

W roku szkolnym 1971/1972 obsada kadrowa szkoły przedstawiała się następująco: kierownik szkoły – pan Stanisław Katrusiak, Helena Markut, Janina Golik, Urszula Moskal, Maria Pałka, Olga Chamot, Filomena Wilkosz, Łucja Puka, Kazimiera Markut – nauczyciele. W nowym budynku szkoły zajęcia lekcyjne odbywały się tylko na jednej zmianie, a każda z klas sprawowała opiekę nad pracownią przedmiotową: polonistyczną, matematyczną, biologiczną, fizyczną, chemiczną, techniczną i geograficzną, a młodzież szkolna miała możliwość pracy w kołach zainteresowań przedmiotowych oraz dodatkowo – w kółku gospodarstwa domowego. Natomiast młodzież uzdolniona sportowo brała udział w zajęciach SKS-u .

W 1974 r. została zlikwidowana szkoła w Goliszowcu i siedemnastu uczniów zasiliło szeregi rzeczyckiej młodzieży. Budynek starej szkoły w Rzeczycy został w 1975 r.  ponownie zaadaptowany;  tym razem na potrzeby przedszkola dla miejscowych dzieci, które to przetrwało do roku 1980. Nikt z mieszkańców, nauczycieli i uczniów nie wątpił, że kierownik Stanisław Katrusiak był dobrym duchem tejże szkoły, gdyż to głównie jemu zawdzięcza ona swoje istnienie, nadszedł jednak czas pożegnania z tym heroicznym tytanem pracy. W 1979 r. pan Katrusiak zachorował i przeszedł na emeryturę, a stanowisko, funkcję, tym razem już dyrektora szkoły, objął pan Józef Podolski. Nowy dyrektor pełnił swoją funkcję do 1986 r., zaś w latach 1986 – 1992 obowiązki dyrektorskie powierzono pani mgr Oldze Chamot, pierwszej w historii rzeczyckiej szkoły kobiecie na kierowniczym stanowisku. Następnie, w latach 1992 – 1999 jako kolejny dyrektor, szkole patronowała pani mgr Maria Podolska, a w latach 1999 – 2001 pan mgr Janusz Wrona. Zgodnie z duchem nowej reformy oświatowej w 1999 r. w Rzeczycy Długiej powstał Zespół Szkół Publicznych, w skład którego weszła sześcioklasowa szkoła podstawowa  i trzyletnie gimnazjum. Niedługo po tej innowacji zespół szkół został zlikwidowany, a powstały: Publiczna Szkoła Podstawowa i Publiczne Gimnazjum, w których funkcje dyrektorów pełnili – pani mgr Wioletta Grobel (gimnazjum), pan mgr Jacek Bochniak (szkoła podstawowa).Tuż przed jubileuszem trzydziestolecia działalności placówki, w styczniu 2002 r. autorka szkicu monograficznego pisała: „Obecnie szkoła wymaga gruntownego remontu: zmiany pokrycia dachowego, wymiany stolarki okiennej, remontu sali ćwiczeń zaadaptowanej z niegdysiejszej stołówki (wymiana parkietu). Brakuje nam boisk sportowych do piłki koszykowej, siatkowej i ręcznej, a przede wszystkim sali gimnastycznej z prawdziwego zdarzenia. Ale najgorsze jest to, że cierpimy niemal na „chroniczny brak ludzi dobrej woli”, którzy pomogliby budynkowi naszej szkoły odzyskać dawną świetność, tę sprzed trzydziestu laty...” . Praca szkoły w okresie trzydziestolecia stała na wysokim poziomie o czym mogą świadczyć laureaci konkursów przedmiotowych na szczeblu wojewódzkim :

- z biologii - Elżbieta Chwiej, Anna Stec, Sylwestra Chwiej, Joanna Podolska;

- z fizyki - Zbigniew Markut, Renata Paterek, Sylwestra Chwiej, Bartłomiej Podolski;

- z j. polskiego - Anna Buława, Małgorzata Skrzypek;                                                                                           

- z matematyki - Zbigniew Markut.  W Turnieju Wiedzy Pożarniczej na szczeblu województwa naszą szkołę reprezentowali uczniowie: Krzysztof Mańkowski, Andrzej Wierny. Szkolna Kasa Oszczędności, dzięki usilnym staraniom jej opiekuna, pana Jacka Bochniaka (dyrektora szkoły podstawowej od roku 2002), zajęła III miejsce w kraju; biorąc udział w konkursie pod hasłem „Dziś oszczędzam w SKO, jutro w PKO”. Uczniowie wiele razy reprezentowali szkołę w zawodach sportowych na szczeblu wojewódzkim, wśród nich wyróżnili się: Anna Tracz, Krzysztof Pyz, Damian Stelmach, Grażyna Szostak, Justyna Mudy, Tomasz Sołtys, Konrad Sioda – w biegach przełajowych; Andrzej Pamuła, Krzysztof Pomykała, Damian Tryka – w tenisie stołowym. Również trampkarze naszej szkoły zajęli I miejsce w województwie i zdobyli Puchar Prezesa LZS. Ponadto uczniowie naszej szkoły brali udział w konkursach przedmiotowych i sportowych na szczeblu powiatu oraz rejonu :  

- z j. polskiego: Anna Buława, Ewa Mistrzyk, Marta Wierny, Teresa Wermińska, Iwona Mańkowska;

- z matematyki: Janusz Pamuła;

- z historii: Krzysztof Mańkowski;

- z fizyki: Marzena Markut;

- z j. rosyjskiego: Ewa Mistrzyk, Jerzy Mazur;

- z biologii: Marta Wierny, Marzena Flis, Iwona Latawiec, Renata Juda, Agata Wydra. Szkolni sportowcy uczestniczyli w zawodach powiatowych i rejonowych w piłce nożnej, lekkiej atletyce, sztafecie biegów przełajowych, piłce ręcznej, w rozgrywkach warcabowych i szachowych. Do roku 2002, czyli w okresie podsumowującym trzydziestolecie pracy rzeczyckiej szkoły prężnie działały drużyny harcerskie i zuchowe oraz organizacje: PCK, SKS, SU, SKO, TPPR. Szkoła posiadała Izbę Pamięci Narodowej. Poza tym kultywowana była obrzędowość; klasy I – III nosiły miano „Pacholęta”, IV – VI „Sztubacy”, VI – VIII „Żacy”. Każda klasa miała swoją nazwę, hasło, odzew i pieśń.  W każdy poniedziałek odbywał się też apel, na którym podawane było zadanie tygodnia do realizacji przez poszczególne klasy. Wszyscy uczniowie z dumą nosili tarcze i mundurki. Ponadto szkoła współpracowała z Ośrodkiem Naukowo – Produkcyjnym Materiałów Półprzewodnikowych w Warszawie, udostępniając budynek na kolonie dla jego pracowników. W okresie ferii zimowych organizowane było w szkole zimowisko dla wszystkich chętnych uczniów.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

„Najlepszym autorem scenariuszy historycznych jest samo życie, zwłaszcza, gdy właściwy człowiek znajdzie się na właściwym miejscu...” – maksyma wypowiedziana niegdyś przez Oskara Wilde’a znalazła potwierdzenie w historii  rzeczyckiej szkoły. Otóż po obchodach pięknie przygotowanej uroczystości jubileuszowej – trzydziestolecia działalności szkoły, która odbiła się szerokim echem w każdym zakątku gminy Radomyśl nad Sanem, a zwłaszcza w środowisku władz lokalnych – przyszły dla (jak się o naszej placówce wyrażono w jednej z lokalnych gazet) „jubilatki przed liftingiem” – nieco lepsze czasy. Nawiązując do powyższego cytatu można stwierdzić, że w końcu – w odpowiednim czasie i na właściwym miejscu – znalazło się dwóch ludzi dobrej woli, których działania przyniosły niewątpliwe korzyści nadszarpniętemu zębem czasu budynkowi szkoły. Jednym z nich był wójt gminy, Jan Pyrkosz, a drugim dyrektor Zespołu Szkół w Rzeczycy Długiej, Jacek Bochniak. Obaj panowie poczynili konkretne przedsięwzięcia w kierunku restauracji (modernizacji i wizualizacji) tutejszej placówki, efektem czego jest obecny, naprawdę korzystny stan budynku szkoły, która w niczym nie przypomina szarego i przygnębiającego budynku sprzed kilku lat. Wkrótce po objęciu stanowiska dyrektora i funkcji administratora budynku przez  mgra Jacka Bochniaka (od 2002 r. – dyrektor Publicznej Szkoły Podstawowej w Rzeczycy Długiej; 2005 r. - dyr. Zespołu Szkół w Rzeczycy Długiej), zawiązał się Społeczny Komitet Budowy Boiska w Rzeczycy Długiej, za sprawą którego w dość szybkim tempie szkoła zyskała boisko do gier zespołowych, spełniające wysokie normy europejskie. W efekcie udanej współpracy wójta oraz dyrektora – czym obaj zaskarbili już sobie wdzięczność lokalnej społeczności – podjęto kilka bardzo znaczących dla szkoły inwestycji, a mianowicie: wymieniono stolarkę okienną, położono płytki na górnym i dolnym korytarzu, dokonano gruntownego remontu łazienek i ubikacji oraz pomalowano wszystkie pomieszczenia szkolne, co podkreśliło i ożywiło estetykę wystroju wnętrz. Została też wykonana konstrukcja pokrycia dachowego blachodachówką, a całości dopełniła odnowiona elewacja budynku. Wszczęta została też procedura zmiany imienia szkoły podstawowej, za czym opowiedzieli się: rodzice, nauczyciele i młodzież szkolna .     Następnie szkoła poczęła czynić usilne starania o budowę sali gimnastycznej, której brak najdotkliwiej doskwierał utalentowanej i predysponowanej sportowo rzeczyckiej młodzieży. Tę inwestycję musiały jednak wesprzeć konkretne zobowiązania finansowe, leżące przede wszystkim w gestii jednostki samorządu lokalnego. Natomiast dzięki uczniowsko – nauczycielskiej aktywności i ciągłej gotowości do nowych wyzwań szkoła podjęła starania (faza przygotowań), mające na celu przystąpienie do Ogólnopolskiej Sieci Szkół Promujących Zdrowie, z czym wiązały się poważne zadania w kierunku zmiany wizerunku absolwentów szkoły.

 13 października 2007 r. odbyła się w Zespole Szkół w Rzeczycy Długiej uroczystość odsłonięcia tablicy pamiątkowej pod hasłem „Nie wszystek umrze, kto trwa w sercach wdzięcznych mu ludzi ...”, honorującej osobę długoletniego kierownika (1949 - 1979 r.) i inicjatora budowy rzeczyckiej szkoły, Stanisława Aleksandra Katrusiaka. Uroczystość otworzył swoim wystąpieniem główny gospodarz imprezy o wymiarze lokalnym, dyrektor Zespołu Szkół w Rzeczycy Długiej, mgr Jacek Bochniak, który podkreślił znaczenie - na przestrzeni najbliższych dziejów - wkładu wybitnych osobowości świata nauki w rozwoju polskiej oświaty i lokalnego środowiska szkolnego. Szkołę zaszczycili swoją obecnością między innymi: Antoni Błądek – starosta powiatu stalowowolskiego, Jan Pyrkosz - wójt gminy Radomyśl nad Sanem, Edward Wermiński - przewodniczący Rady Gminy Radomyśl, Ryszard  Kowal - wiceprzewodniczący Rady Powiatu, Małgorzata Nowak - sekretarz gminy Radomyśl  nad  Sanem, Jerzy Gorczyca, przedstawiciel radnych gminy Radomyśl, oraz członkowie rodziny kierownika Katrusiaka, nauczyciele emeryci,  grono nauczycielskie szkoły,  rodzice  i  młodzież  szkolna. Odsłonięcia tablicy  pamiątkowej, usytuowanej  w murach szkolnego hollu, dokonała córka Stanisława Katrusaka, Urszula Cisło, zaś  poświęcił ją ks. dr Tadeusz Mentel, proboszcz parafii w Rzeczycy Długiej pod pw. św. Wojciecha.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Doniosłym wydarzeniem dla uczniów, rodziców, grona pedagogicznego i wszystkich pracowników Zespołu Szkół w Rzeczycy Długiej było nadanie Publicznej Szkole  Podstawowej  imienia bohatera narodowego, Tadeusza Kościuszki. Ta długo oczekiwana przez szkołę uroczystość odbyła się  21 maja 2009 r. Podczas mszy świętej koncelebrowanej przez księdza proboszcza Tadeusza Mentla i księdza kanonika Józefa Turonia został poświęcony Sztandar Szkoły. Nadanie imienia szkole było doniosłą uroczystością, która na stałe wpisała się w harmonogram życia szkolnego i wychowania patriotycznego szkoły w formie cyklicznych obchodów Dnia Patrona, zaś słowa hymnu szkoły, głoszące: Wiedza nam siłą i tarczą,/ Radością życia młodego./ Patron naszym będzie wsparciem;/ Za wzór mamy czyny jego!  - odtąd kreują wizerunek absolwentów zarówno podstawówki jak i gimnazjum.

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

9 kwietnia 2008 r. odbyła się VI Rejonowa Konferencja Naukowa z promocji zdrowia na temat: „Aktywność ruchowa w szkole promującej zdrowie” zorganizowana przez Podkarpackie Centrum Edukacji Nauczycieli w Rzeszowie  Oddział  w Tarnobrzegu wespół z Wydziałem Zamiejscowym Nauk o Społeczeństwie KUL w Stalowej Woli, podczas której Zespół Szkół w Rzeczycy Długiej otrzymał Certyfikat  i zaszczytny tytuł „Szkoły Promującej Zdrowie”. Rzeczycka szkoła  jest obecnie jedyną w Gminie Radomyśl nad Sanem placówką, która weszła w skład Rejonowej Sieci Szkół Promujących Zdrowie. Do tego ważnego wydarzenia szkoła przygotowywała się blisko półtora roku; podczas uroczystości wręczania certyfikatu obecni byli przedstawiciele władz lokalnych gminy Radomyśl nad Sanem, które reprezentowały: sekretarz gminy Radomyśl nad Sanem, Małgorzata Nowak oraz kierownik Referatu  ds. oświaty, Joanna Dudzińska.   26 września 2011 r. szkole przyznano kolejny Certyfikat - tym razem - przyjęcia do Wojewódzkiej Sieci Szkół Promujących Zdrowie w województwie podkarpackim. Uroczystość odbyła się w Wojewódzkim Domu Kultury w Rzeszowie, a patronował jej Podkarpacki Kurator Oświaty, Jacek Wojtas. ZS w Rzeczycy Długiej nadal pozostaje jedyną  na  terenie  gminy  Radomyśl nad Sanem placówką oświatową legitymującą się  certyfikatami  przynależności  do  rejonowej  i  wojewódzkiej Sieci Szkół Promujących  Zdrowie.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 W roku szkolnym 2010/2011 rozpoczęto budowę nowej sali gimnastycznej; w  listopadzie 2010 r. przygotowane zostały fundamenty, zaś w październiku 2011 r. przystąpiono do budowy łącznika budynku macierzystego z salą gimnastyczną.

 

 22 marca 2012 roku  miała miejsce prezentacja pierwszego projektu edukacyjnego trzecioklasistów Publicznego Gimnazjum w Rzeczycy Długiej w ramach jubileuszu czterdziestolecia działalności szkoły. Uroczystość odbyła się w obecności społeczności szkolnej i gości honorowych, do których należeli: rodzice gimnazjalistów, emerytowani nauczyciele i pracownicy szkoły oraz przedstawiciele władz lokalnych w składzie: wójt gminy Radomyśl nad Sanem, Jan Pyrkosz, przewodniczący  Rady Gminy Radomyśl nad Sanem, Edward Wermiński, sekretarz gminy,  Małgorzata Nowak, inspektor ds. oświaty, Joanna Dudzińska, członek Rady Gminy, Jerzy Gorczyca. oraz sołtys miejscowości Rzeczyca Długa, Zofia Stec. Gimnazjaliści zaprezentowali efekty swej wielozadaniowej i długofazowej pracy  w retrospektywnym, historyczno - humorystycznym scenariuszu, podczas którego każda  z grup zadaniowych miała możliwość własnej rekomendacji. Ponadto tłem do inscenizacji była prezentacja multimedialna sięgająca do dawnych i współcześnie istotnych wydarzeń z życia Zespołu Szkól w Rzeczycy Długiej.  Efektami żmudnej i chłonnej czasowo pracy były: uaktualniona historia szkoły okresu ostatniej dekady, folder reklamowy szkoły w języku angielskim, wywiady z emerytowanymi nauczycielami, felieton z życia szkoły, zestawienia chlubnych osiągnięć i sukcesów uczniów, wykresy i statystyki liczbowe absolwentów gimnazjum oraz bogata ekspozycja gablotek tematycznych projektu. Opiekunem i koordynatorem projektu była wychowawczyni klasy trzeciej gimnazjum, mgr Małgorzata Lasota.


 25 października 2012 r. w pełni usatysfakcjonowana społeczność szkolna Zespołu Szkół w Rzeczycy Długiej obchodziła uroczystość otwarcia i poświęcenia sali gimnastycznej, na miarę europejskich standardów, z łącznikiem mieszczącym trzy obszerne klasopracownie, pomieszczenia magazynowe na sprzęt sportowy oraz szatnie dla naszych uczniów.  Aktu otwarcia dokonali m.in.: wicemarszałek województwa podkarpackiego, Zygmunt Cholewiński, senator Rzeczpospolitej Polskiej, Janina Sagatowska, wójt gminy Radomyśl nad Sanem, Jan Pyrkosz, dyrektor ZS w Rzeczycy Długiej, Jacek Bochniak, przedstawiciele Rady Rodziców i Samorządu Uczniowskiego ZS w Rzeczycy Długiej. Natomiast aktu poświęcenia dokonał jego ekscelencja ks. bp Krzysztof Nitkiewicz.


Obwód szkolny obejmuje (stan do 2012 r.) następujące miejscowości: Rzeczyca Długa, Rzeczyca Okrągła, Musików, Kępa, Dąbrowa Rzeczycka. Do rzeczyckiej szkoły dojeżdża młodzież z wyżej wymienionych miejscowości. Wszyscy nauczyciele starają się stworzyć uczniom optymalne warunki rozwoju psychofizycznego i umysłowego;  młode pokolenie ma możliwość nauki dwóch języków obcych (j. angielski, j. niemiecki), ma dostęp do pracowni komputerowej z internetem, należy do organizacji szkolnych i może korzystać z kół zainteresowań. Od 2001 r. uczniowie mogą również należeć do Uczniowskiego Klubu Sportowego „Grom”.

W naszej placówce działa także powstałe w roku szkolnym 2006/2007 Internetowe Centrum Multimedialne z usprawnianą na bieżąco bazą techniczną, którą. Ponadto, w celu usprawnienia procesu dydaktyczno – wychowawczego, sprawą nadrzędną stało się dla szkoły tworzenie pracowni przedmiotowych z prawdziwego zdarzenia; z pomocami dydaktycznymi (tablicami interaktywnymi oraz zapleczem komputerowym z dostępem do internetu), odpowiednim zapleczem naukowym, na bazie których będą mogły funkcjonować przedmiotowe koła zainteresowań. W ciągu ostatnich kilkunastu lat szkoła w Rzeczycy Długiej przeszła znaczącą metamorfozę zarówno w sferze materialnej jak ideowej – spełniło się wiele z niegdyś płonnych nadziei i nierealnych marzeń; o niektórych z nich nawet nie śniło się pierwszym kierownikom tej placówki, a zwłaszcza najbardziej dla niej zasłużonemu, Stanisławowi Katrusiakowi.

 

                         Opracowanie: mgr Małgorzata Lasota


Zmieniony ( 05.05.2013. )